 ممنون که به وبلاگ من سر زدید من اینجا رو درست کردم که فقط برای دل خودم شعر بذارم بدون فکر اینکه امروز چند تا بازدید داشتم یا چند تا ثبت نامی سایت اصلی من پارادوکس هست که تویه پیوند ها معرفیش کردم |
گفت ، هي مستي چي خوردستي ؟ بگو...گفت ازين خوردم که هست اندر سبو گفت :آخر در سبو واگو که چيست؟...گفت:ازآنکه خورده ام گفت آن خفيست گفت:انچه خورده اي آن چيست آن؟.....گفت:آنکه در سبو مخفيست آن دور مي شد اين سوال اين جواب ......ماند چو خر محتسب اندر خلاب گفت او را محتسب: هين آه کن.....مست هوهو کرد هنگام سخن گفت :گفتم آه کن هو مي کني ؟......من شادي و تو از غم منحني آه ازدرد و غم و بيدادي است .....هو هوي ميخوران از شادي است محتسب گفت :اين ندانم خيز خيز ....معرفت متراش و بگذار اين ستيز گفت :رو تو از کجا من از کجا ؟..........گفت :مستي خيز تا زندان بيا گفت مست :اي محتسب بگذار و رو......از برهنه کي توان بردن گرو؟ گر مرا خود قوت رفتن بدي ..........خانه خود رفتمي وين کي شدي بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست آه خدا گوش اينك سخني ..................سخن بي دل بي خويشتني زير اين گنبد ميناي خراب ....................منع ما كرده اي از باده ناب ؟ آخر اين منع مي ناب ز چيست ؟..........اين همه ظلم به احباب ز چيست ؟ گرچه ماگوش به فرمان باشيم ..............آه خدا، نزد تو مهمان باشيم كس نگويد سر خوان با مهمان .............كه بخور كشك و مخور بادمجان يا مخور ماست ضرر دارد ماست ............از براي تو خطر دارد ماست در جهان تو اگر باده نبود ....................جاي ما مردم آزاده نبود گر نه، مي بود فراهم ما را ...................خفه مي كرد يقين غم ما را گر دف و چنگ و مي تار نبود ..............گر زن و باده مدد كار نبود همه از غصه ورم مي كرديم .............زحمت از بزم تو كم مي كرديم بفرست آيه اي در مدح شراب كه ثواب است ، ثواب است، ثواب ادامه پست......... (هر شب)
... در من انگار کسی در پی انکار من است یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است یک نفر سبز ، چنان سبز که از سبزیش می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است اول نام کسی ورد زبانم شده است ای بی رنگتر از آینه یک لحظه بایست راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست ؟ اگر این حادثه ی هر شبه تصویر یکی است پس چرا رنگ تو آینه اینقدر یکی است حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش عاشقی جرم قشنگی است ، بدان کار بکوش آری آن سایه ، که شبی آفت جانم شده است آن الفبا که همه ورد زبانم شده است اینک از پشت دل آینه پیدا شده است و تماشگر این خیل تماشا شده است اين متن رو كه ديدم خيلي حال كردم حيفم اومد تويه وبلاگم نذارمش
بخونيدش !: بگوييد كه بر گورم بنويسند زندگی را دوست داشت ولي آن را نشناخت مهربون بود ولي مهر نورزيد طبيعت رادوست داشت ولی از آن لذت نبرد در آبگير قلبش جنب و جوش بود ولی كسی بدان راه نيا فت در زندگی احساس تنهايی می نمود ولی هرگز دل به كسی نداد و خلاصه بنويسيد زنده بودن را برای زندگی دوست داشت نه زندگی را برای زنده بودن زنده. من فكـر مي كنم
هرگـز نبوده قلب من اين گـونه گـرم و ســرخ؛ احساس مي كنم چندين هــزار چشمـه خورشيـد در دلـم مي جوشد از يقيــن؛ احساس مي كنم چندين هــزار جنگل شـاداب ناگهـان مي رويد از زميــن. من فكــر مي كنم هرگـز نبوده دست من اين سـان بـزرگ و شـاد؛ احساس مي كنم در چشـم من خورشيـد بي غروبِ سـرودي كشد نفـس؛ احساس مي كنم در هر رگـم به هر تپش قلب من كنـون بيـدارباش قافله يي مي زند جـرس . . . شاملو دهانت را ميبويند
مبادا که گفته باشي دوستت ميدارم دلت را ميبويند روزگار غريبيست، نازنين و عشق را کنار تيرک راهبند تازيانه ميزنند. عشق را در پستوي خانه نهان بايد کرد در اين بنبست کجوپيچ سرما آتش را به سوختبار سرود و شعر فروزان ميدارند. به انديشيدن خطر مکن. روزگار غريبيست، نازنين آن که بر در ميکوبد شباهنگام به کشتن چراغ آمده است. نور را در پستوي خانه نهان بايد کرد آنک قصاباناند بر گذرگاهها مستقر با کُنده و ساتوري خونآلود روزگار غريبيست، نازنين و تبسم را بر لبها جراحي ميکنند و ترانه را بر دهان. شوق را در پستوي خانه نهان بايد کرد کباب قناري بر آتش سوسن و ياس روزگار غريبيست، نازنين ابليس پيروزْمست سور عزاي ما را بر سفره نشسته است خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد من روز خويش را
غير از تو ، هر چه هست فراموش مي كنم.... نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمي خواهم بدانم كوزه گر با خاك اندامم چه خواهد كرد ولي آن قدر مشتاقم كه از خاك گلويم سوتكي سازد گلويم سوتكي باشد به دست كودكي گستاخ و بازیگوش و او یکریز و پی در پی دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد و خواب خفتگان را آشفته سازد بدینسان بشکند در من سکوت مرگبارم را کاش میشد عشق را تفسیر کرد. خواب چشمان تو را تعبیر کرد.
کاش میشد در خراب آباد دل خانه احساس را تعمیر کرد . کاش
میشد همچو باران بی دریغ لحظه های سبز را تقدیر کرد . کاش
میشد عشق را با تمام وسعتش تکثیر کرد. کاش میشد اشک را
تهدید کرد مدت لبخند را تمدید کرد . کاش میشد از میان لحظه ها
لحظه دیدار را نزدیک کرد.
کاش میشد
به نقل از وبلاگ قشنگ روياي ناتمام اي نگاهت نخي از مخمل و از ابريشم
چند وقت است كه هر شب به تو مي انديشم به تو آري ، به تو ، يعني به همان منظر دور به همان سبز صميمي به همان باغ بلور به همان سايه، همان وهم ، همان تصويري كه سراغش ز غزل هاي خودم مي گيري به همان زُل زدن از دور به هم يعني آن شيوه فهماندن منظور به هم به نفس هاي تو در سايه سنگين سكوت به سخن هاي تو با لهجه شيرين سكوت سخني چند شب است آفت جانم شده است اول نام كسي ، ورد زبانم شده است در من انگار كسي در پي انكار من است يك نفر مثل خودم عاشق ديدار من است يك نفر ساده چنان ساده كه از سادگي اش مي شود يك شبه پي برد به دلدادگي اش آه آن خواب گران سنگ سبكبار شده بر سر روي من افتاده و آوار شده و............ (ادامه دارد) فقط یک گام دیگر مانده تا پای بلند دار کمی آهسته تر شاید ، نه ، محمکتر قدم بردار به شدت خسته ام از خود ، به سختی خسته ام از تو بیا ای جان بی ارزش بیا دست از سرم بردار نه با جن نسبتی دارم ، نه از اقوام انسانم مرا ازمن بگیر و دست موجودی دگر بسپار خودت بنشین قضاوت کن ، اگر تو جای من بودی چه می گفتی به این مردم ، چه می کردی به این دیوار
خدایا اگرچه کفر است این ، ولی یک شب از این شب ها فقط یک لحظه ، یک لحظه ، خودت را جای من بگذار |
