محتسب در نيمه شب جايي رسيد .......در بن ديوار مردي خفته ديد

گفت ، هي مستي  چي خوردستي ؟ بگو...گفت ازين خوردم که هست اندر سبو

گفت :آخر در سبو واگو که چيست؟...گفت:ازآنکه خورده ام گفت آن خفيست

گفت:انچه خورده اي آن چيست آن؟.....گفت:آنکه در سبو مخفيست آن

دور مي شد اين سوال اين جواب ......ماند چو خر محتسب اندر خلاب

گفت او را محتسب: هين آه کن.....مست هوهو کرد هنگام سخن

گفت :گفتم آه کن هو مي کني ؟......من شادي و تو از غم منحني

آه ازدرد و  غم و بيدادي است .....هو هوي ميخوران از شادي است

محتسب گفت :اين ندانم خيز خيز ....معرفت متراش و بگذار اين ستيز

گفت :رو تو از کجا من از کجا ؟..........گفت :مستي خيز تا زندان بيا

گفت مست :اي محتسب بگذار و رو......از برهنه کي توان بردن گرو؟

گر مرا خود قوت رفتن بدي ..........خانه خود رفتمي وين کي شدي

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست
بگشای لب که قند فراوانم آرزوست

ای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابر
کان چهره ی مشعشع تابانم آرزوست

گفتی بناز بیش مرنجان مرا برو
آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست

آن دفع گفتنت که برو شه به خانه نیست
آن ناز و باز تندی دربانم آرزوست

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت
شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

زین خلق پر شکایت گریان شدم ملول
آن های و هوی و نعره ی مستانم آرزوست



والله که شهر بی تو مرا حبس میشود
آوارگی کوه و بیابانم آرزوست

یک دست جام باده و یک دست زلف یار
رقصی چنین میانه ی میدانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و دل ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می نشود گشته ایم ما
گفت آن چه یافت می نشود آنم آرزوست

آه خدا گوش  اينك سخني ..................سخن بي دل بي خويشتني

زير اين گنبد ميناي خراب ....................منع ما كرده اي از باده ناب ؟

آخر اين منع مي ناب ز چيست ؟..........اين همه ظلم به احباب ز چيست ؟

گرچه ماگوش به فرمان باشيم ..............آه خدا، نزد تو مهمان باشيم

كس نگويد سر خوان با مهمان .............كه بخور كشك و مخور بادمجان

يا مخور ماست ضرر دارد ماست ............از براي تو خطر دارد ماست

در جهان تو اگر باده نبود ....................جاي ما مردم آزاده نبود

گر نه، مي بود فراهم ما را ...................خفه مي كرد يقين غم ما را

گر دف و چنگ و مي تار نبود ..............گر زن و باده مدد كار نبود

همه از غصه ورم مي كرديم .............زحمت از بزم تو كم مي كرديم

                          بفرست آيه اي در مدح شراب

                        كه ثواب است ، ثواب است، ثواب

...

در من انگار کسی در پی انکار من است

                                                  یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است

یک نفر سبز ، چنان سبز که از سبزیش

                                               می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است

                                                اول نام کسی ورد زبانم شده است

 ای بی رنگتر از آینه یک لحظه بایست

                                          راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست ؟

اگر این حادثه ی هر شبه تصویر یکی است

                                            پس چرا رنگ تو آینه اینقدر یکی است

حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش

                                               عاشقی جرم قشنگی است ، بدان کار بکوش

آری آن سایه ، که شبی آفت جانم شده است

                                               آن الفبا که همه ورد زبانم شده است

اینک از پشت دل آینه پیدا شده  است

                                                و تماشگر این خیل تماشا شده است         

بخونيدش !:

بگوييد كه بر گورم بنويسند زندگی را دوست داشت ولي آن را نشناخت مهربون بود ولي مهر نورزيد طبيعت رادوست داشت ولی از آن لذت نبرد در آبگير قلبش جنب و جوش بود ولی كسی بدان راه نيا فت در زندگی احساس تنهايی می نمود ولی هرگز دل به كسی نداد و خلاصه بنويسيد زنده بودن را برای زندگی دوست داشت نه زندگی را برای زنده بودن زنده.

شاملو

مبادا که گفته باشي دوستت مي‌دارم

دلت را مي‌بويند

روزگار غريبي‌ست، نازنين

و عشق را

کنار تيرک راه‌بند

تازيانه مي‌زنند.

عشق را در پستوي خانه نهان بايد کرد

در اين بن‌بست کج‌وپيچ سرما

آتش را

به سوخت‌بار سرود و شعر

فروزان مي‌دارند.

به انديشيدن خطر مکن.

روزگار غريبي‌ست، نازنين

آن که بر در مي‌کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است.

نور را در پستوي خانه نهان بايد کرد

آنک قصابان‌اند

بر گذرگاه‌ها مستقر

با کُنده و ساتوري خون‌آلود

روزگار غريبي‌ست، نازنين

و تبسم را بر لب‌ها جراحي مي‌کنند

و ترانه را بر دهان.

شوق را در پستوي خانه نهان بايد کرد

کباب قناري

بر آتش سوسن و ياس

روزگار غريبي‌ست، نازنين

ابليس پيروزْمست

سور عزاي ما را بر سفره نشسته است

خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

                                    نمي خواهم بدانم كوزه گر با خاك اندامم چه خواهد كرد

ولي آن قدر مشتاقم كه از خاك گلويم سوتكي سازد

                                     گلويم سوتكي باشد به دست كودكي گستاخ و بازیگوش

و او یکریز و پی در پی دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد

                                                             و خواب خفتگان را آشفته سازد

               بدینسان بشکند در من سکوت مرگبارم را

                             چند وقت است كه هر شب به تو مي انديشم

به تو آري ، به تو ، يعني به همان منظر دور

                              به همان سبز صميمي به همان باغ بلور

به همان سايه، همان وهم  ، همان تصويري  

                                كه سراغش ز غزل هاي خودم مي گيري

به همان زُل زدن از دور به هم

                                يعني آن شيوه فهماندن منظور به هم  

به نفس هاي تو در سايه سنگين سكوت

                              به سخن هاي تو با لهجه شيرين سكوت

سخني چند شب است آفت جانم شده است

                                 اول نام كسي ، ورد زبانم شده است

در من انگار كسي در پي انكار من است

                               يك نفر مثل خودم عاشق ديدار من است

يك نفر ساده چنان ساده كه از سادگي اش

                            مي شود يك شبه پي برد به دلدادگي اش

آه آن خواب گران سنگ سبكبار شده

                             بر سر روي من افتاده و آوار شده    

و............

                           (ادامه دارد)

فقط یک گام دیگر مانده تا پای بلند دار

                                                 کمی آهسته تر شاید ، نه ، محمکتر قدم بردار

به شدت خسته ام از خود ، به سختی خسته ام از تو

                                                  بیا ای جان بی ارزش بیا دست از سرم بردار

نه با جن نسبتی دارم ، نه از اقوام انسانم

                                                  مرا ازمن بگیر و دست موجودی دگر بسپار

خودت بنشین قضاوت کن ، اگر تو جای من بودی

                                       چه می گفتی به این مردم ، چه می کردی به این دیوار

 خدایا اگرچه کفر است این ، ولی یک شب از این شب ها

  فقط یک لحظه ، یک لحظه ، خودت را جای من بگذار